Çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır. HAKAN GÜNDAY

6 Kasım 2010 Cumartesi

...

Kalbim ağrıyor anne! Bugün okula gitmesem…

Bir şeyler değişiyor. Bu sabah aynadaki adam sırıttı bana. “Seni izliyorum.” dedi. Ayağıma çocukluğum dolaştı. Pis çuvalların içindeki hurda kağıt kokusu hayallerimi bulandırdı. Ben eskiden ne çok hayal kurardım.

Korkuyorum anne! Bugün işe gitmesem…

Bir şeyler sabitleniyor zamana. Bu sabah aydaki adam göz kırptı bana. “Ben senin katilinim!” dedi. Gözüm, duraktaki çocuğa saplandı. Beni de götürdü boya sandığında… Beni de götürdü iskelenin önünde ayakkabı boyamaya. Cila kokusu genzimi yaktı.

Büyüyorum anne! Bugün oyun oynasam…

Bir şeyler çoğalıyor. Bu sabah aynadaki adam ağladı. “Ben, senim!” dedi. Bedenim bütün. Neden parça parça bölündüğümü hissediyorum? Cümlelerim büyürken ben küçülüyorum.



Anne, beni yarın sabah uyandırma!

0 yorum:

Yorum Gönder