BAŞLANGIÇ

NOT: Aşağıdaki yazıda – bu blog için ilk defa - imla-noktalama kurallarına uyulmayacaktır!
Bi blog açtım ismini SON koydum şimdi son yazıyı yazıyorum/ garip oldu/ tersten yazdım/ başıma gelen enson şeylerden yazmaya başladım/ daha eskiye gitti sonra yazdıklarım/ blogu açtım/ konuşamadıklarımı yazayım diye/ şimdi yazamadıklarımı odamın duvarına anlatıyorum/ neyse herkesin başına gelecebilecek şeyler geldi başıma/ ölüm ayrılık işsizlik parasızlık vs/ burası mabet gibi oldu benim için/ her son yeni bi başlangıçtır yalanına inanarak son yazımı yazıyorum/ yazının başlığı blogun işlevine uygun oldu o yüzden mutluyum/ şimdi yine blogun işlevine uygun olarak hoşça kal demek yerine merhaba diyorum/ iyi geceler

STANDART SAP(MA)!

Kulağındaki uğultuyla uyanmışsındır. Fısıltılar megafon haykırmasına dönüşmüştür. "Ekmek almaya çıkıyorum, deyip bir daha eve dönmedi." yazan haberler okumuşsundur. Kıskanmışsındır, adı ve soyadının baş harflerini yazan kahramanları. Sonra yalnızlıktan korkmuşsundur, İstiklal Caddesi'nin kalabalığına bırakmışsındır gövdeni. "Gidelim buralardan" diyen kadına aşık olmuşsundur. "Beni geçirmeye yalnızlığım gelsin." demiştir. Sen aynı şarkıyı kaçıncı kez dinlediğini düşünmüşsündür. Aynı kadın "Gitme kal bu şehirde" diye başka şarkı söylemiştir. Ondan da nefret etmişsindir. Hayallerinin fişini çekmek istemişsindir. Çocukluğunu en yakın caminin avlusuna bırakmışsındır, hayırsever biri alıp seni yeniden büyütsün istemişsindir. Yağmur yağmış, makyajın akmıştır. Gülen yüzünle görenler ağlarken tanımamıştır. Sonra bir çay bahçesinde oturup yazı yazmak istemişsindir. İmlâ kurallarının canı cehenneme, demişsindir. Akşam eve dönüp aynı hikayeyi anlatmışsındır, aynadaki çocuğa.