Resim çizmek istedim.
- Yeteneğin yok. Kağıtları israf etme. Dediniz.
Halbuki on beş yaşından beri her yaz israf ettiğim kağıtların yüz katını taşıdım sırtımda. Her gün. Kaldı ki israf ettiğim kağıtları bile “geri dönüşüm”e ben kazandırdım. Anlamadınız.
Hikayeler yazmak istedim.
- Okunmaz! Vakit kaybı. Dediniz
Ben o yazıları okunmak için değil, okumak hatta yazmak için yazdım sadece. Bütün mesele buydu. Zaman mı? Sizin uykuda harcadığınız zamanlarda yazdım onları. Üstüme yıktığınız görevleri aksatmadım hiç.
- Aşığım. Dedim
- Kime, neden? Dediniz
- Kim olduğunun önemi yok. Sadece aşığım. Dedim.
Aşık olmak için nedenlere, niçinlere ihtiyacım yoktu çünkü ama; siz cüppelerinizi evde bırakırken yargıç kimliğinizi boynunuzda taşıdınız. Bir kere olsun kendinizi sorgulamazken beni, benim gibileri yargıladınız. Adına “empati” dediniz.
- Yoruldum. Dedim.
- Çalış! Dediniz.
- Dermanım yok. Dedim.
- Bahane. Dediniz.
Kaçtım.
- Kovala! Dediniz
Kovaladım.
- Dur! Dediniz.
- Annemden ayrılmak istemiyorum. Dedim.
Siz göbek bağımızı kestiniz.
Ölmek istedim.
- Yaşa! Dediniz.
Yaşamak istedim.
Üzerime bastınız.
Gülmek istedim.
Ağlattınız.
Ağlamak istedim.
- Acizliktir, yapma! Dediniz.
Gitmek istedim.
- Kal! Dediniz.
Kalmak istedim.
Kovdunuz.
- Sevdiğim kadını arıyorum dedim.
- O, sen doğduğunda öldü! Dediniz.
Hayallerime çelme taktınız. Doğrulmaya çalışırken çiğdeniz.
Sizi sordum.
- Gitti! Dediler. “HEPSİ SENİ TERK ETTİLER.”
23.01.2010
