Çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır. HAKAN GÜNDAY

21 Eylül 2010 Salı

KAYIP RÜYALAR

Bir sabah uyandığımızda babaannem yatağında yoktu. Hepimiz mahalleye dağıldık. Parkta buldum onu. Ayakları çıplaktı. “Ne işin var burada?” dedim. “Oğlum, seni rüyamda gördüm. Kaybolmuştun. Rüyamda çocuktun, parka gelmişsindir diye buraya geldim.” Şimdi kaybolan ben miydim, babaannem miydi? Hala cevabını bulamadım. Şimdi ben hangi rüyanın peşinden kalkıp seni arayacağım sokaklarda. Hangimiz kayboldu, söyle! Hangimiz bulacak ötekini. Yalınayak nereye yürüyeceğim. Merak etme olmayacak hiçbiri. Tek bir ricam var: Ne olur girme artık rüyalarıma!

Hani ayrıldığının sevgilinin… Öf! Hayat çok boktan. Hem de çok!

1 yorum:

_zAhİr_ dedi ki...

"Şimdi ben hangi rüyanın peşinden kalkıp seni arayacağım sokaklarda."

ve işte onlar, birlikte görüldüğümüz sokaklara bir daha asla uğramayanlardı.

Yorum Gönder