Bir sabah uyandığımızda babaannem yatağında yoktu. Hepimiz mahalleye dağıldık. Parkta buldum onu. Ayakları çıplaktı. “Ne işin var burada?” dedim. “Oğlum, seni rüyamda gördüm. Kaybolmuştun. Rüyamda çocuktun, parka gelmişsindir diye buraya geldim.” Şimdi kaybolan ben miydim, babaannem miydi? Hala cevabını bulamadım. Şimdi ben hangi rüyanın peşinden kalkıp seni arayacağım sokaklarda. Hangimiz kayboldu, söyle! Hangimiz bulacak ötekini. Yalınayak nereye yürüyeceğim. Merak etme olmayacak hiçbiri. Tek bir ricam var: Ne olur girme artık rüyalarıma!
Hani ayrıldığının sevgilinin… Öf! Hayat çok boktan. Hem de çok!
Çukurda başladı çukurda bitti.
-
Andrey Platonov'u ilk defa okudum. Çukur, Sovyet rejimine geçiş esnasında
işçilerin ve henüz proleter olmamış taşra insanının sıkıntılarına ışık
tutark...
1 yıl önce

1 yorum:
"Şimdi ben hangi rüyanın peşinden kalkıp seni arayacağım sokaklarda."
ve işte onlar, birlikte görüldüğümüz sokaklara bir daha asla uğramayanlardı.
Yorum Gönder