SAP

Papatyanın son yaprağısın. Çekilip koparılmadan önce sevip-sevmediği bilindiği halde ya sinirden hırsla koparılırsın ya da birkaç saniyeliğine mucize senmişsin gibi koparılıp yüzlerdeki aptal gülümsemeyle okşanırsın. Sonra sarı renkli hermafrodite sıra gelir Nereden geldiği belli olmayan bir düşünceyle buruna yaklaştırılır. Ne koku ne de papatyanın güzelliği kalmıştır. Suç sanki papatyadaymış gibi sarı kısım koparılıp atılır. Geriye sap kısmı kalır. İşte o sap kısmı da benim. Üstünde düşünülmeyecek kadar gereksiz ya da son yaprağı inatla diri tutmaya çalışan…