Çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır. HAKAN GÜNDAY

2 Nisan 2010 Cuma

KÖY

- Gerçek ne? Diye sordu kadın.
- Benim söylediklerim, seninse inanmadıkların. Dedi adam.

- Oyun ne? Diye sordu çocuk.
- Düştüğünde anlayacaksın. Dedi baba.

- Yalan ne? Diye sordu biri.
- Gerçeği aramak. Dedi öteki.

- Hayat ne? Diye sordu genç.
- İçine bırakıldığın oyun bahçesi. Dedi ihtiyar.

Ne gerçeği duymak isteyen kadın, ne düşmekten korkup oyunu bilmeyen çocuk, ne yalanı merak eden biri, ne de hayatı öğrenmeye çalışan genç vardı. Soruları cevaplayanlar kovuldukları köylerden uzaklaşıp biraraya geldi. O zaman da sorular gitti cevaplar kaldı yalnız ellerinde. Kendi doğruları kadar büyüktü elleri. Aslında hayatı tutamayacak kadar küçük.

2 yorum:

_zAhİr_ dedi ki...

Ama hep hayatı tutmak isteyerek...

gamlıbaykuş dedi ki...

Tutamadığı için de kıskanarak...

Yorum Gönder