Ekim sonu yaklaşıyor. Sonbahar da bitecek. Geriye yalnızlığımın yalnızlığı kalacak. Dert değil alışıyor insan. Elimde Tezer Özlü kitapları yalnızlığa katlanmaya çalışırken. Kaybolsam ve kimse beni bulamasa... Okusam, yazsam, yine okusam ve yine yazsam. Benden başka okuyan kimse çıkmasa. Amaç okunmak da değil. Yazmak, yazmak, yazmak... Sadece karalamak önüme ne kadar beyaz şey gelirse. Ağlayabilsem en azından. Ağlamak güçsüzlük göstergesi dediler. Bundan mı istediğim zaman ağlayamam? Kim bilir? Geriye dönüp baksam bir arpa boyu yol alamasam. Sabitim çünkü. Duvar gibi. İçime akan damlalar birikse ben gözyaşımda yüzsem. Ve ben kaçsam arkamda kovalayanım olmadan. Tezer, aşık olduğum son kadın, yine sözünle bitecek yazı. "Gökyüzünü görebilmem için başımı kaldırmam gerekiyor, oysa başımı eğmek daha kolay geliyor."
0 yorum:
Yorum Gönder